คืนสู่เมืองใหญ่

หลังเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ทำให้ขบวนการนักศึกษามหิดลตกอยู่ในภาวะ "ยุคมืด" ถูกสั่งห้ามการเคลื่อนไหวทางการเมืองและองค์กรนักศึกษาถูกสั่งยุบ แต่พลังของคนหนุ่มสาวมหาวิทยาลัยมหิดลไม่ได้ดับสูญ เหล่านักศึกษาจึงได้คิดทบทวนและปรับเปลี่ยนยุทธศาสตร์จากการเคลื่อนไหวทางการเมือง มาเป็นการ "ฟื้นฟูจิตสำนึกทางสังคมผ่านกิจกรรมวิชาการ กิจกรรมวัฒนธรรม และกิจกรรมจิตอาสา"

ในช่วง พ.ศ. 2520 - 2526 ขบวนการนักศึกษามหิดลค่อย ๆ กลับคืนมา มีการฟื้นฟูสโมสรนักศึกษาของแต่ละคณะ จนถึงการก่อตั้งสโมสรนักศึกษามหาวิทยาลัยมหิดล (สมม.) และสภานักศึกษา รวมถึงการจัดตั้งชมรมและกลุ่มกิจกรรมแนวใหม่ ที่ใช้ความรู้และวิชาชีพเป็นเครื่องมือรับใช้ประชาชน ซึ่งก่อร่างเป็นรากฐานสำคัญและส่งต่อปณิธานไปยังยังรุ่นสู่รุ่น เช่น

สโมสรนักศึกษามหาวิทยาลัยมหิดล (สมม.) สภานักศึกษา และสโมสรนักศึกษาประจำคณะ ซึ่งเริ่มกลับมาดำเนินการอย่างจริงจังใน พ.ศ. 2521 ทำหน้าที่ผลักดันนโยบายพิทักษ์สิทธิและสวัสดิการของนักศึกษา ตลอดจนขับเคลื่อนกิจกรรมพัฒนานักศึกษาและส่งเสริมอุดมการณ์การรับใช้สังคมอย่างต่อเนื่อง จนมาถึงปัจจุบัน

ชมรม : พื้นที่เล็ก ๆ ที่สืบต่อปณิธาน

เกิดชมรมและโครงการพัฒนาพื้นที่ชายขอบ โดยมีกิจกรรมที่ต้องการพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนยากไร้ในชนบท ซึ่งล้วนเป็นการสืบสานปณิธานของ เหล่าแพทย์ชนบท การสาธารณสุขเพื่อประชาชน และการปกป้องสิ่งแวดล้อม เช่น

• ชมรมกลุ่มอาสา ที่จัดค่ายอาสาพัฒนาชนบท นำนักศึกษาลงพื้นที่สร้างอาคารเรียน เรียนรู้วิถีชีวิตชุมชน ตลอดจนการทำธงที่ระลึกวันมหิดลเพื่อสมทบทุนช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้ของศิริราชมูลนิธิ
• ชมรมศึกษาและพัฒนาชุมชน ที่จัด "ค่ายสวรรค์บ้านนอก" สร้างสิ่งสาธารณประโยชน์ ให้ความรู้ด้านสาธารณสุข มอบอุปกรณ์การเรียน และสร้างการแลกเปลี่ยนเรียนรู้วัฒนธรรมท้องถิ่น
• ชมรมส่งเสริมสาธารณสุข (สสธ.) ที่จัดค่ายกิจกรรมเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ด้านสุขภาพและสาธารณสุขในต่างจังหวัด
• ชมรมโรตาแรคท์ ที่ขับเคลื่อนการบำเพ็ญประโยชน์เพื่อสังคม และสร้างประสบการณ์การลงมือปฏิบัติงานจริงในกิจกรรมพัฒนาพื้นที่ชนบท
• ชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ที่ขับเคลื่อนเรื่องสิทธิชุมชนและการปกป้องทรัพยากรธรรมชาติ ซึ่งขยายขอบเขตจากการรักษ์ป่าในอดีต มาสู่การรณรงค์ปัญหาสิ่งแวดล้อมและภาวะโลกร้อนในปัจจุบัน