“สี” ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 ได้ให้ความหมายไว้ว่า “ลักษณะของแสงสว่าง ปรากฏแก่ตาให้เห็น เป็นสีขาว ดำ แดง เขียว เป็นต้น”
“สี” คือลักษณะความเข้มของแสงที่ปรากฏแก่สายตาให้เห็นเป็นสี โดยผ่านประสาทสัมผัสการมองเห็นผ่านศูนย์สับเปลี่ยนในสมองไปสู่ศูนย์การมองเห็นภาพ รับรู้ด้วยตามองจะรับข้อมูลจากตา โดยที่ตาได้ผ่านกระบวนการวิเคราะห์ข้อมูลพลังงานแสงมา การสร้างภาพ หรือการมองเห็น ก็คือการที่ข้อมูลได้ผ่านการวิเคราะห์แยกแยะให้เรารับรู้ถึงสรรพสิ่งรอบตัว
ในวงการศิลปะหรือทฤษฎี คำว่า “สี” ตรงกับคำในภาษาอังกฤษว่า “Hue” ซึ่งหมายถึง เนื้อสีแท้ ๆ ที่สามารถนำมาผสมกันตามวิธีระบายสีหรือตามแบบต่าง ๆ
ในวงการเคมี คำว่า “สี” หมายถึง “Pigment” หรือสารประกอบที่เป็นเม็ดสีหรือรงควัตถุ
ในทางชีววิทยา หมายถึง “Pigment” ซึ่งมีอยู่ในมนุษย์ สัตว์และพืช
ในวงการฟิสิกส์ คำว่า “สี” หมายถึง “แสง คลื่นแสงหรือแถบแสงสีที่มองเห็น”
สี สำหรับด้านจิตวิทยานั้น เป็นตัวกระตุ้นความรู้สึกและมีผลต่อจิตใจของมนุษย์ต่างกัน เช่น
ในแต่ละความเชื่อจะใช้สีเป็นเครื่องมือในการสื่อความหมายที่แตกต่างกันไปในแต่ละวัฒนธรรม เช่น
นอกจากนั้นยังมีการนุ่งห่มตามสีที่เป็นสิริมงคลตามวันต่าง ๆ ตามความเชื่อเรื่อง สวัสดิรักษา ซึ่งสตรีในเขตพระราชฐานชั้นในยึดถือปฏิบัติกันตั้งแต่ต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ถึง รัชกาลที่ 6 ดังที่ปรากฏในนิยายเรื่อง “สี่แผ่นดิน” สรุปความว่า
สำหรับผ้านุ่งเครื่องแต่งกายของข้าราชการฝ่ายหน้านั้น แต่เดิมจะใช้ผ้าที่ได้รับพระราชทานตามบรรดาศักดิ์ ต่อมาเมื่อรัชกาลที่ 5 พระราชทานเครื่องแบบสำหรับทหารมหาดเล็กเมื่อ พ.ศ. 2413 แล้ว จึงมีพระราชดำริให้มีเครื่องแบบสำหรับข้าราชการฝ่ายพลเรือนในเวลาปกติด้วย โดยทรงกำหนดให้แต่งเสื้อแพรสีแตกต่างกันตามกระทรวง คือ เจ้านายสีไพล กระทรวงมหาดไทยสีเขียวแก่ กลาโหมสีลูกหว้า กรมท่าสีน้ำเงินแก่ (ทำให้เรียกสีน้ำเงินแก่ว่าสีกรมท่าสืบมา) มหาดเล็กสีเหล็ก และอาลักษณ์กับโหรสีขาว โดยนุ่งกับผ้าม่วง แต่ก็ไม่ได้กำหนดเป็นทางการ ผู้ที่ได้รับพระราชทานก็แต่งตามนี้ ส่วนผู้ที่ไม่ได้รับพระราชทานก็แต่งตัวอย่างเดิม
เกรียงไกร ฮ่องเฮงเส็ง. (2561). ประวัติความเป็นมาของการเรียกชื่อสีแบบไทยโบราณ: กรณีศึกษาหมู่สีเขียว. วารสารไทยคดีศึกษา. 15(1). 1-46.
เฉลิมชัย สุวรรณวัฒนา. (2553). สีในวัฒนธรรมคติความเชื่อของไทย(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เชื้อ ว่องส่งสาร. (2518). คราบหมอควาย. สัตวแพทยสาร. 26(2). 5-13.
สมภพ จงจิตต์โพธา. (2556). ทฤษฎีสี. กรุงเทพฯ: บริษัท วาดศิลป์ จำกัด.
อดุลย์ วิริยเวชกุล (บรรณาธิการ). (2537). 25 ปี แห่งวันพระราชทานนาม มหาวิทยาลัยมหิดล. กรุงเทพฯ: บริษัท อุดมสุขการพิมพ์ (1993).